چرا Integrated Over Assembled را انتخاب کنید؟ شکست های کمتر

من همیشه همین مشکل را در بسیاری از تیم ها می بینم. کار از یک مکان شروع می شود، به مکان دیگر منتقل می شود، سپس از وسط می شکند. فروش در یک ابزار ثبت می شود، موجودی در ابزار دیگر بررسی می شود و تیم خدمات خیلی دیر از موضوع مطلع می شود. من دیده ام که خطاهای کوچک به سفارش های از دست رفته، پاسخ های آهسته و مشتریان ناراضی تبدیل شده اند. کار شلوغ به نظر می رسد، اما نتیجه ضعیف به نظر می رسد. به همین دلیل است که من به یک راه اندازی یکپارچه تمایل دارم. وقتی از یک سیستم متصل استفاده می کنم، انرژی کمتری را برای رفع اشتباهات انتقال مصرف می کنم. داده ها با کپی کمتر در سراسر تیم حرکت می کنند. من یک عدد را در سه جا تعقیب نمی کنم. من می توانم تصویر کامل را سریعتر ببینم و تیم من می تواند با اطمینان بیشتری عمل کند. من ادغام را انتخاب نمی کنم زیرا به نظر خوب می رسد. من آن را انتخاب می کنم زیرا کنترل کار روزانه آسان تر می شود. در اینجا نحوه نگاه من به آن است. 1. بررسی می‌کنم که خطاها بیشتر در کجا اتفاق می‌افتند و با نقاط درد شروع می‌کنم. اگر تیم فروش سفارشی را وارد کند، انبار نیازی به تایپ مجدد آن ندارد. اگر پشتیبانی به سؤال مشتری پاسخ دهد، آنها باید همان وضعیت سفارش را ببینند که تیم فروش می بیند. اگر امور مالی به صورت‌حساب نهایی نیاز دارد، نباید لاگ‌های چت و صفحات گسترده را بررسی کنند. یک توزیع کننده محلی که با آن کار می کردم دقیقاً این مشکل را داشت. کارکنان آنها از یک صفحه گسترده، یک صندوق ورودی و یک گروه چت برای مدیریت یک جریان سفارش استفاده کردند. یک روز بعدازظهر، مشتری 120 واحد درخواست کرد. یادداشت سفارش 102 را نشان داد. انبار تعداد اشتباهی را بسته بندی کرد و تیم روز بعد را صرف رفع اشتباه کرد. پس از اینکه آنها به یک فرآیند متصل رفتند، این نوع رفت و برگشت به سرعت کاهش یافت. 2. من به دنبال یک منبع داده می‌گردم، جایی را می‌خواهم که تیم همان رکورد را بخواند و به‌روزرسانی کند. این بیش از آنچه مردم انتظار دارند اهمیت دارد. وقتی هر بخش نسخه مخصوص به خود را نگه می دارد، شکاف های کوچک به شکاف های بزرگ تر تبدیل می شوند. یادداشت فروش یک چیز را می گوید. رکورد سهام چیز دیگری می گوید. فاکتور یک چیز سوم را می گوید. سپس تیم وقت را تلف می کند و می پرسد چه کسی نسخه مناسب را دارد. یک منبع داده مشترک همه اشتباهات را حذف نمی کند. من هنوز به افرادی نیاز دارم که کارشان را بررسی کنند. با این حال بسیاری از خطاهای ساده را که از کپی کردن دوباره و دوباره جزئیات به وجود می آیند، حذف می کند. 3. من می پرسم تیم چقدر به آموزش نیاز دارد یک سیستم خوب باید به افراد کمک کند تا کار کنند، نه اینکه آنها را در گام های اضافی گرفتار کنند. من صفحه‌نمایش‌های ساده، برچسب‌های واضح و گردش کاری که با عادات روزانه منطبق است را دوست دارم. اگر کارکنان فقط برای ارسال یک درخواست به راهنمای طولانی نیاز داشته باشند، پذیرش کاهش می یابد. من دیده‌ام که تیم‌ها ابزارهایی را که روی کاغذ قوی به نظر می‌رسند نادیده می‌گیرند، زیرا این فرآیند در عمل سنگین به نظر می‌رسد. تنظیم تمیزتر اغلب برنده است. دنبال کردن مسیر کوتاه‌تر آسان‌تر است. کارکنان جدید سریعتر یاد می گیرند. کارکنان پرمشغله کمتر لغزش می کنند. من به آن اهمیت می‌دهم زیرا یک ابزار تنها زمانی کمک می‌کند که مردم واقعاً از آن استفاده کنند. 4. من انتقال بین تیم ها را تست می کنم تست واقعی یک ویژگی واحد نیست. آزمون واقعی انتقال است. من سؤالات ساده ای می پرسم: آیا فروش می تواند سفارش را بدون تایپ مجدد انجام دهد؟ آیا انبار می تواند فوراً تغییرات را ببیند؟ آیا پشتیبانی از پاسخ با همان حقایق مالی استفاده می کند؟ آیا مدیران می توانند یک گزارش را بدون کشیدن فایل از مکان های مختلف بررسی کنند؟ وقتی پاسخ مثبت است، کار سبک تر می شود. مردم از حدس زدن دست می کشند. آنها منتظر پیام هایی هستند که هرگز نمی آیند. تیم شروع به حرکت به عنوان یک واحد می کند. 5. من دنباله گزارش را تماشا می‌کنم. اگر اعداد از ابزارهای مختلف می آیند، نمی توانم به تصویر کامل اعتماد کنم. ممکن است در یک فایل فروش قوی و در فایل دیگر تحویل ضعیف ببینم. یک راه‌اندازی یکپارچه مسیر تمیزتری را از سفارش تا پرداخت تا خدمات به من می‌دهد. این به من کمک می کند نقاط ضعف را زودتر پیدا کنم. یک بار به یک فروشگاه اینترنتی کوچک که کالاهای خانگی می فروخت کمک کردم. تبلیغات آنها ترافیک ایجاد کرد، اما تیم نتوانست توضیح دهد که چرا برخی از سفارشات بیشتر از سایرین طول می کشد. پس از اینکه آنها داده های سفارش، به روز رسانی سهام و وضعیت حمل و نقل را در یک جریان به هم وصل کردند، متوجه تاخیر شدند. قبل از اینکه تیم بسته به‌روزرسانی را ببیند، یک خط تولید به اتمام می‌رسید. هنگامی که داده ها در یک مکان قرار گرفتند، رفع مشکل ساده بود. دیدگاه من ساده است. من فقط به خاطر داشتن ابزار بیشتر ابزار بیشتری نمی خواهم. من نقاط شکست کمتر، گام‌های تکراری کمتر و مسیری تمیزتر از کار به کار دیگر می‌خواهم. یک انتخاب یکپارچه این را به من می دهد. این به من کمک می کند زمان کمتری را برای پاکسازی و زمان بیشتری را برای کارهایی که در واقع به سمت جلو حرکت می کنند صرف کنم. اگر من مجبور بودم یک قانون را انتخاب کنم، آن این بود: من سیستمی را انتخاب می کنم که کار روزانه را برای افرادی که از آن استفاده می کنند آسان تر می کند. این انتخاب بیش از هر لیست ویژگی های پر زرق و برقی که تا به حال می تواند باعث صرفه جویی در تلاش می شود.

من این الگو را بارها دیده ام. یک سیستم زمانی ارزان به نظر می رسد که در کنار هم قرار گیرد. قطعات به خودی خود خوب به نظر می رسند. مشکل از زمانی شروع می شود که آنها باید به عنوان یک واحد کار کنند. یک قسمت کند می شود. قسمت دیگر به خوبی جا نمی شود. پشتیبانی گیج کننده می شود. در نهایت زمان بیشتری را صرف رفع شکاف‌های کوچک می‌کنم تا استفاده از چیزی که خریدم. به همین دلیل است که من به یک راه‌اندازی یکپارچه بیشتر از مونتاژ شده اعتماد دارم. وقتی همه چیز طوری طراحی شده است که با هم کار کنند، من تفاوت را سریع احساس می کنم. تناسب تمیزتر است. این روند نرم تر به نظر می رسد. من نیازی به حدس زدن ندارم که وقتی مشکلی پیش می آید کدام قسمت باعث ایجاد مشکل شده است. من می دانم کجا را نگاه کنم. میدونم به کی زنگ بزنم من می دانم چه انتظاری دارم. یک تنظیم مونتاژ شده در ابتدا می تواند انعطاف پذیر به نظر برسد. من درخواست تجدید نظر را دریافت می کنم. من می توانم یک قطعه را از یک فروشنده و قسمت دیگر را از جای دیگری انتخاب کنم. من می توانم سعی کنم از قبل پول پس انداز کنم. روی کاغذ هوشمندانه به نظر می رسد. در استفاده روزانه، من اغلب برای آن انتخاب با استرس اضافی هزینه می کنم. من این را به سختی در زندگی واقعی یاد گرفته ام. زمانی یکی از دوستان با خرید دستگاه‌های مجزا از برندهای مختلف، یک راه‌اندازی کار کوچک ساخت. هر کدام نقدهای خوبی داشتند. هر کدام به تنهایی کار می کردند. آنها با هم با هم جنگیدند. چاپگر به یک درایور نیاز داشت، لپ‌تاپ به‌روزرسانی دیگری می‌خواست، و نرم‌افزار همچنان ثابت می‌ماند زیرا قطعات با سیستم مشابهی ساخته نشده بودند. او تمام بعدازظهرها را در تلاش برای انجام کارهای ساده از دست داد. زمانی که یک پروژه کوچک را با ابزارهای ترکیبی از فروشندگان مختلف مدیریت کردم، تجربه مشابهی داشتم. هر ابزار یک مشکل کوچک را حل کرد. هیچ یک از آنها روند کامل را حل نکردند. آموزش بیشتر طول کشید. اعضای تیم اشتباه می کردند زیرا هر ابزار طرح متفاوتی داشت. من زمان بیشتری را صرف توضیح گردش کار کردم تا بهبود آن. این نقطه عطف برای من بود. من شروع کردم به دیدن عکس کامل به جای قسمت ها به تنهایی. یک راه حل یکپارچه سه چیز را به من می دهد که هر روز مهم است: یک گردش کار واضح تر، من نیازی به پرش بین سیستم هایی که به زبان های مختلف صحبت می کنند نیست. این روند مستقیم احساس می شود. من بدون توقف برای ترجمه منوها، تنظیمات یا انواع فایل، از یک مرحله به مرحله بعد حرکت می کنم. اصطکاک کمتر وقتی قطعات به گونه ای ساخته می شوند که در کنار هم قرار بگیرند، مشکلات کوچک کمتر ظاهر می شوند. من تضادهای کمتر، خطاهای راه‌اندازی کمتر و لحظات کمتری را می‌بینم که باید همه چیز را از ابتدا دوباره راه‌اندازی کنم. یک منبع پشتیبانی اگر راه‌اندازی از یک مسیر طراحی باشد، من یک مکان برای درخواست کمک دارم. که باعث صرفه جویی در زمان می شود. همچنین باعث صرفه جویی در مصرف انرژی می شود. من نمی خواهم بشنوم که یک فروشنده هنگام بروز مشکل، فروشنده دیگری را مقصر بداند. این فقط در مورد راحتی نیست. در مورد اعتماد است. وقتی سازنده به تجربه کامل فکر کرده باشد، به یک محصول یا سیستم بیشتر اعتماد دارم. این معمولاً در موارد کوچک خود را نشان می دهد: نصب تمیزتر، نگهداری ساده تر، تناسب بهتر، انتهای شل کمتر. جزئیات مهم است. آنها همیشه انجام می دهند. من به هزینه طولانی مدت نیز اهمیت می دهم. یک راه اندازی مونتاژ شده ممکن است در ابتدا ارزان تر به نظر برسد. هزینه واقعی بعدا نشان داده می شود. بخشی زودتر از حد انتظار از کار می افتد. یک قطعه دیگر نیاز به تعویض دارد. مورد سوم دیگر با آخرین به روز رسانی کار نمی کند. من به پول، زمان و توجه پرداخت می کنم. یک رویکرد یکپارچه اغلب این نوع ضایعات را کاهش می دهد. من به شرایط کامل نیاز ندارم. من به تنظیمی نیاز دارم که در استفاده معمولی به هم متصل شود. من به چیزی نیاز دارم که وقتی زندگی شلوغ می شود به کار خود ادامه دهد. در اینجا روشی است که من در مورد تفاوت قضاوت می کنم: اگر من سرعت می خواهم، می پرسم که آیا سیستم مراحل من را ذخیره می کند یا خیر. اگر من ثبات می خواهم، می پرسم که آیا قطعات ساخته شده اند تا به صورت یکپارچه کار کنند؟ اگر استرس کمتری می خواهم، می پرسم پشتیبانی پس از خرید چگونه کار می کند. اگر ارزش واقعی را می خواهم، فراتر از قیمت برچسب نگاه می کنم. این طرز فکر مرا از بسیاری از انتخاب های بد نجات داده است. به یاد دارم که به یک صاحب مغازه کوچک کمک کردم تا تجهیزاتی را برای کارهای روزانه انتخاب کند. یک گزینه از چندین مارک جداگانه مونتاژ شد. دیگری یک بسته یکپارچه با قطعات متحرک کمتر بود. گزینه ارزان تر وسوسه انگیز به نظر می رسید. ما به جای بحث فروش، از طریق روال روزانه صحبت کردیم. کارکنان چقدر از آن استفاده می کنند؟ اگر چیزی شکست بخورد چه کسی آن را درست می کند؟ چقدر آموزش لازم است؟ انتخاب یکپارچه برای آن فروشگاه منطقی تر بود زیرا تیم بیش از قطعات سفارشی به ثبات نیاز داشت. این همان بخشی است که بسیاری از خریداران از دست می دهند. یک سیستم فقط انبوهی از قطعات نیست. یک محصول فقط برچسب قیمت آن نیست. آنچه اهمیت دارد این است که در یک روز شلوغ، زمانی که مردم عجله دارند و صبر کم است، چگونه رفتار می کند. من این ایده را قبول ندارم که قطعات بیشتر همیشه به معنای آزادی بیشتر است. گاهی اوقات، قطعات بیشتر به معنای نقاط ضعف بیشتر است. من ترجیح می‌دهم راه‌اندازی داشته باشم که از همان ابتدا کامل به نظر برسد تا اینکه از من بخواهد یک‌باره تکنسین، هماهنگ‌کننده و تیم پشتیبانی شوم. اگر بخواهم دیدگاهم را در یک خط قرار دهم، این خواهد بود: ساخته شدن با هم معمولاً بهتر از ساخته شدن از قطعات دوام دارد. این بدان معنا نیست که هر گزینه مونتاژ شده بد است. این بدان معناست که من حجم کار واقعی را قبل از انتخاب بررسی می کنم. من به استفاده روزانه، مسیر پشتیبانی، تناسب بین قطعات و هزینه رفع اشتباهات بعدا نگاه می کنم. وقتی آن چیزها اهمیت دارند، معمولاً یکپارچه برنده می شود. من هر دو نوع انتخاب را انجام داده ام. می دانم کدامیک در پایان روز آرام ترم می کند.

برای مشکلات کوچک انرژی زیادی از دست می دادم. یک بخش شل در اینجا، یک کابل به هم ریخته در آنجا، یک مرحله اضافی در حین نصب، یک بررسی دیگر قبل از استفاده. هیچ یک از این مسائل به خودی خود بزرگ نبود، با این حال آنها مدام روز را قطع می کردند. به همین دلیل است که من برای طراحی یکپارچه ارزش قائل هستم. وقتی یک محصول بخش‌های کلیدی را در یک ساختار گرد هم می‌آورد، زمان کمتری را صرف پرداختن به جزئیات پراکنده می‌کنم و زمان بیشتری را صرف تمرکز بر کارهای مهم می‌کنم. چیزی که من بیشتر به آن اهمیت می دهم ثبات است. طراحی با قطعات مجزا کمتر معمولاً تنظیمات ساده تری به من می دهد. من نیازی به تطبیق قطعات زیادی ندارم یا حدس می زنم که هر کدام به کجا تعلق دارد. می‌توانم طرح‌بندی را سریع‌تر یاد بگیرم، آن را آسان‌تر به یکی از اعضای تیم جدید توضیح دهم، و استفاده روزانه را صاف نگه دارم. این در یک مغازه کوچک، یک دفتر شلوغ، یا هر مکانی که مردم وقت اضافی برای رفع مشکلات قابل اجتناب ندارند، اهمیت دارد. به نظافت و نگهداری هم توجه زیادی دارم. وقتی یک واحد به روشی متصل‌تر ساخته می‌شود، اغلب می‌توانم آن را پاک کنم، بررسی کنم و با تلاش کمتری دوباره از آن استفاده کنم. من این کمک را در یک کافه کوچک دیده ام. پرسنل قبل از باز کردن با چندین قسمت جداگانه سروکار داشتند. پس از اینکه آنها به تنظیمات یکپارچه‌تر روی آوردند، روال صبح کوتاه‌تر شد و پیشخوان مرتب‌تر به نظر می‌رسید. هیچ اتفاق جادویی نیفتاد. مدیریت کار ساده تر شد. برای من قابل اعتماد بودن یک شعار نیست. در روال روزانه خود را نشان می دهد. من می خواهم ارتباطات سست کمتری داشته باشم، شانس کمتری برای خطای انسانی، و لحظات کمتری را می خواهم که مجبور باشم توقف کنم و بپرسم "این بار چه اشتباهی رخ داد؟" طراحی یکپارچه به من کمک می کند تا به سمت آن هدف حرکت کنم. از گردش کار تمیزتر، فضای سازماندهی شده تر و تجربه کاربری پایدارتر پشتیبانی می کند. وقتی محصولی را انتخاب می کنم، به دنبال سه چیز هستم. من به دنبال طرحی هستم که به راحتی قابل درک باشد. من به دنبال قطعاتی هستم که به خوبی با هم هماهنگ شوند. من به دنبال طرحی هستم که استفاده روزانه را ساده نگه دارد. به همین دلیل است که من راه حل هایی را ترجیح می دهم که دردسرهای غیرضروری را کاهش دهند. آنها قول کمال نمی دهند و من هم چنین انتظاری ندارم. کاری که آنها می توانند انجام دهند این است که کار معمولی را کمتر خسته کنند. برای من، این یک مزیت واقعی است.

من دیده ام که تیم های زیادی پول و انرژی خود را از دست می دهند زیرا ابزارهای آنها به عنوان یک سیستم کار نمی کند. یک تیم فروش را در یک برنامه، سهام در برنامه دیگر، خدمات را در برنامه سوم و گزارش ها را در برنامه چهارم مدیریت می کند. هر انتقال فضایی برای خطا ایجاد می کند. شماره ای دیر به روز می شود. پیامی گم می شود یک کار خیلی طولانی منتظر می ماند. شکاف های کوچک به سفارش های ناموفق، نیروی کار تلف شده و مشتریان ناراضی تبدیل می شوند. به همین دلیل است که من یک راه اندازی یکپارچه را انتخاب می کنم. من یک جریان می خواهم که قسمت های اصلی کار را به هم وصل کند. من می خواهم داده ها بدون کپی اضافی جابجا شوند. من می‌خواهم تیمم همان حقایق را در همان زمان ببیند. هنگامی که فرآیند مرتبط است، می توانم خطرات شکست را بسیار سریعتر کاهش دهم. من این را با یک فروشگاه اینترنتی کوچک که به دنبالش کمک کردم دیدم. مالک از ابزارهای جداگانه برای سفارشات، ارسال و پاسخ مشتری استفاده می‌کرد. ممکن است یک محصول به فروش برسد، اما فایل موجودی آن برای ساعت ها بدون تغییر باقی ماند. خریدار سفارشی را ثبت می‌کند، سپس اخطار تاخیر دریافت می‌کند. مالک بیشتر روز را صرف رفع اشتباهات قابل اجتناب می کرد. ما مرحله به مرحله تنظیمات را تغییر دادیم. من با فهرست کردن نقاطی که اشتباهات در آنها بیشتر اتفاق افتاده است شروع کردم. سپس ابزارهایی را که همان داده ها را لمس می کردند وصل کردم. من یک منبع را برای تعداد سهام تنظیم کردم، بنابراین هر سفارش از یک عدد استفاده می کند. هشدارهای ساده ای برای موارد از دست رفته، پاسخ های دیرهنگام و تحویل ناموفق ایجاد کردم. من هر روز این فرآیند را بررسی می‌کردم و مراحلی را که هیچ ارزشی اضافه نمی‌کردند حذف می‌کردم. تغییر جادویی نبود. ابتدایی و کاربردی بود. گام های دستی کمتر به معنای شانس کمتری برای لغزش بود. تیم نیازی به حدس زدن فایل درست نبود. آنها می توانند روی خدمات تمرکز کنند، نه کنترل آسیب. دیدگاه من ساده است. اگر یک فرآیند به پنج ابزار قطع شده وابسته باشد، خطرات شکست همچنان بالا می‌ماند. اگر یک فرآیند از یک جریان متصل استفاده کند، نقاط ضعف کوچک می شوند. من سیستم‌هایی را دوست دارم که در منبع صرفه‌جویی می‌کنند، نه سیستم‌هایی که از مردم می‌خواهند دوباره و دوباره همان مشکل را برطرف کنند. وقتی به یک کسب‌وکار در انتخاب راه‌اندازی کمک می‌کنم، به سه چیز نگاه می‌کنم. من به جایی نگاه می کنم که همان داده ها بیش از یک بار وارد می شوند. به جایی نگاه می‌کنم که تأخیرها در کجا ظاهر می‌شوند. من به این نگاه می‌کنم که آیا تیم می‌تواند یک مسیر روشن را از ابتدا تا انتها ببیند. اگر پاسخ نامرتب است، می دانم که کسب و کار بیشتر از آنکه به تلاش بیشتری نیاز داشته باشد به یکپارچگی نیاز دارد. راه اندازی متصل نیز در روزهای شلوغ کمک می کند. وقتی سفارشات افزایش می یابد، تیم ها جایی برای اشتباهات اضافی ندارند. یک تاخیر ده دقیقه ای می تواند به یک وعده از دست رفته تبدیل شود. شمارش اشتباه می تواند به بازپرداخت تبدیل شود. یادداشت از دست رفته می تواند به مشتری از دست رفته تبدیل شود. سیستم های یکپارچه به من کمک می کنند آرام بمانم زیرا می توانم به جریان بیشتر از حافظه اعتماد کنم. من هنوز معتقدم که مردم بیشترین اهمیت را دارند. ابزارها همه چیز را درست نمی کنند. یک فرآیند بد حتی با نرم افزار خوب باز هم می تواند شکست بخورد. با این حال، ساختار مناسب به افراد فرصت بهتری می‌دهد تا کار را به خوبی انجام دهند. به همین دلیل است که ادغام را زود انتخاب می کنم. باعث صرفه جویی در زمان، کاهش سردرگمی و کنترل خطرات می شود. اگر بخواهم یک نصیحت بکنم، این است: کسب و کاری را روی پله های پراکنده ایجاد نکنید. قطعات کلیدی را کنار هم بیاورید. مسیر را روشن نگه دارید مراقب نقاط ضعف باشید به این ترتیب است که من خطرات شکست را به سرعت کاهش می دهم، و این راهی است که دوباره این کار را انجام می دهم. امروز با ما تماس بگیرید تا ruihua بیشتر بدانید: ruihua@ruihuanewmaterials.com/WhatsApp 13856337124.

مایکل پورتر - 2021-03-18 - سیستم‌های یکپارچه و کارایی عملیاتی لورا چن - 2020-11-05 - چرا گردش‌های کاری متصل خطای انسانی را کاهش می‌دهد - دانیل بروکس - 2022-06-27 - ایجاد قابلیت اطمینان از طریق طراحی فرآیند یکپارچه - Emma Wilson-Smart9ff4-20 رابرت هیز - 09-01-2023 - کاهش ریسک شکست در سیستم های تجاری سوفیا ترنر - 22-04-2024 - ارزش عملی راه حل های یکپارچه محل کار